به عهده گيرد در نتيجه در بهار سال 1314 ه . ش بين اسدى و پاكروان درگيرىهايى بوجود آمد . اسدى كه بيش از ده سال نيابت توليت را برعهده داشت كوشيد تا پاكروان را كه چند ماهى از استانداريش نمىگذشت از سر راه خود بردارد و پاكروان نيز با سرسپردگى مطلق به دربار و شاه ، راه خود را براى نيل به قدرت بالاتر هموار مىساخت ؛ تا اينكه واقعه گوهرشاد پيش آمد . اسدى در نهضت گوهرشاد در مشهد نبود ، او براى سركشى به املاك رضا شاه و برحسب ماموريتى كه بطور مستقيم از جانب او ابلاغ شده بود ، در فريمان به سر مىبرد و قبل از عزيمت خود دستگيرى بهلول را كه در حرم به بست نشسته بود از خدام حرم خواسته بود ، و فكر نمىكرد كه اين جريان به يك فاجعه تبديل خواهد شد و پاكروان از آن عليه وى استفاده خواهد كرد . ولى پاكروان با مساعدت سرهنگ نوايى عليه وى پرونده‌سازى كرد و او را به عنوان مسئول اصلى قضيه گوهرشاد معرفى نمود . وانمود شد كه اسدى بهلول را جلو انداخته است تا با ايجاد غائله مانع موقعيت پاكروان شود . و پاكروان با سركوبى جريان مسجد ، هم خواسته شاه را عملى كرد و هم اسدى را از ميان برداشت . با آمدن سرهنگ محمد رفيع نوايى رئيس جديد شهربانيهاى استان و عبد العلى ميرزايى كه به فرمان شاه به سمت رئيس تشريفات آستان قدس رضوى تعيين شده بود . موقعيت اسدى در آستان قدس بيشتر از پيش متزلزل شد . محمد رفيع نوايى كه قبل از جريان گوهرشاد از دىماه سال 1305 ه . ش ، متصدى شهربانى مشهد بود و ناسازگاريهايى با اسدى داشت ؛ پس از بازگشت مجدد به مشهد با توافق مركز پسر خود محمد شريف نوايى را به عنوان مسئول اطلاعات و امين شهيدى را به رياست آگاهى مشهد تعيين نمود 5 . اسدى در طول پنج ماهى كه نوايى به دسيسه‌چينى عليه او مشغول بود بدون